Ne kadar da etkileyici değil mi? Ancak bir o kadar da hükümsüz. Ben bir öğrenciyim ve aylık ailemin gönderdiği dışında bir ek gelire sahip değilim. Zaten banka hesaplarımıza 2'sinde ya da 16'sında yatırılan paralar çoğunlukla tüm masraflar alt alta yazılarak oluşturulmuş birer hesap pusulası gibi. Bize gönderilen para kalıcı değil, daima göçebe. Hepsinin gidecek bir yerleri var. Kira, faturalar, yemek kartları vs. E bize kalanlar da sinema, arasıra dışarda yenen yemekler, arkadaşların doğum günleri için alınan hediyeler ve biraz üstbaş için harcanıp gidiyor. Durum hemen hemen herkes için böyle iken bir de bizlere bugünün gençleri kitap okumuyor diye ekşiyorlar. Ancak unuttulmaması gereken en önemli kriterlerden biri olan maddiyat karşımıza çıkıyor.

           Her birey kendi gelişimi için yaptıklarından elbette sorumludur. Biri uyurken biri ders çalışır; bir diğeri halı sahada maç yaparken biri dizi seyreder. Yapılan tüm bu faaliyetler birer seçimdir. Ancak bazen başkalarının seçtiği hayat da yaşanabiliyor.

           Karakterim gereği kitapçıları gezmeyi ve kitapların o ikinci sınıf hamur konusunu seven bir insan olarak el yakan fiyatlara karşıyım. Kendi kendime olan konuşmamın başında da söylediğim gibi kitaba ayda en fazla 25-30 TL ayırabilirim. Bu da demek oluyor ki ayda en fazla 1 bilemedin 2 kitap okuyabilirim. Peki bunda suçlu olan kim? Her entel tartışma programında oturup da dilimizdeki bozulmadan dem vuran, edebiyatımızdaki nicel artışa karşın nitel düşüşü ballandırarak anlatan, kitap okuma alışkanlığımızın bir türlü geliş(e)memesinden yakınan yazarlarımız-şairlerimiz-yayınevi sahiplerimiz sorumluluk kabul ederler mi acaba? Çünkü onlar değil mi ki solculuğun dibine vurdukları halde en çok kar marjı ile çalışan. "Ülkem gelişsin" nutuklarına rağmen "Aaa kitapları 10 TL'den satamam. Yok artık" da diyen.

           İnsanlar kendi kaderlerini çizerlerken ülkelerinin de kaderini çizdiklerinden çoğu zaman haberdar bile değiller. Bu nedenle Ahmet Altan nasıl bir romanını (Roman olduğunu tekrar vurgulamak istiyorum. Gazete yazılarının kitaplaştırılmış hali değil.) 5 TL'nin altında bir fiyattan satışa sunmuş ise diğerleri de neden aynı şeyi yapamasın.

           Farkındayım yazarlık da bir iştir. Elbette karşılığında para kazanılacak çünkü biliyorum ki çok zaman alan ve emek sarfedilen bir süreç. Ancak ya 25 TL'den kitap satmayacaksın ya da ekranlarda boy gösterip ülkem böyle olsun şöyle yapsın diye nefesini tüketmeyeceksin. Riyakar olma durumu adeta içimize işlemiş.

           Bu yazıdan Burçin korsanı teşvik ediyor gibi bir yargı çıkaran umarım yoktur aramızda. Ben sadece demek istiyorum ki (ben asla ve asla tercih etmesem de) bazen başka bir çare kalmıyor.

                                   Burçin ŞORAY
 

 
Kişi vardır hak eder,
Hayat treninde kombine yere sahip kalbimde,
Kişi vardır bekler,
Son vagonda bana da yer var mıdır diye

Umuda giden yolculuksa bu,
Şimdi çok uzak değil sana,
Koşmak değil, yürümen yeter!
Çünkü o tren sonsuzluğa giden tek sefer. 

Osman KEKLİKDERE
 

 
Atar kalbim yanında sessizlik,
Uçurumsu bir vadi, sessiz,
Bir tutam kanat, bir sevgi,
Aşıp geçmek engelleri,

Sevda desen, hepten ıssız,
Bir samanlık yanar gider.
Dostlar desen bir uzak, bir yakın,
Yolu uzun uzak, karanlık.

Bir tutam çiçek kopar bulutlardan,
Her yer yakın bulutlara, yoksa gurbet, yoksa uzak,
Bir umut, bir küçük ışık, yoksa çekilmez, yoksa yaşanmaz...

Mustafa Yıldırım EL